Storythai

เหนื่อยขอรับ
ตั้งแต่วันศุกร์ ได้ข่าวว่าตอนบ่ายกูยืนตลอดงาน
กว่าจะเสร็จก็ 5 โมง รีบกลับบ้านกลัวตกรถ
ถึงจะเหนื่อยก็ยังมีแรง หัวใจมันเรียกร้อง 55
กลับถึงบ้าน ไม่ถึง 5 นาที คุณนายโทรมาหา
บอกว่าไม่ให้เอารถไป อยากไปๆเอง
เวน หมดแรงอย่างสุดแล้วกู  ร้องไห้
เหนื่อยสัดๆ ขี้เกียจต่อรอง ร้องไห้
บอกไอ้มีน กับป้า ดีที่พวกนั้นไม่หมดแรง
ก็พากันยุซะ ไอ้นุ่มมันก็พวกยุขึ้น
เอาสิฮะ ก็ไป จองตั๋วเข้ากรุง
ไปถึงตี 5 กว่าๆ เริ่มสว่าง
ต่อรถตู้ไปลาดพร้าว อาบน้ำ
สีโมงไปสยาม เดินๆๆๆๆๆ เหนื่อย แต่สู้
กินคาปูชิโน่ปั่น 1 แก้ว อิ่มถึงเย็น
กูอิ่นคนเดียว คนอื่นไม่
ช่วยไม่ได้ ไม่บอกก็เลยไม่ได้พากินข้าว หิ้วท้องกันไป
ไปที่ร้าน แอบปลื้ม เห่อ เห่อ พี่เมย์ พี่เย็นอแซวใหญ่
จากนั้นก็เดินหาซื้อถุงเท้าให้ไอ้มีน ก็ได้ไป 3 คู่
แล้วก็เดินต่อ ได้เสื้ออีก 2 ตัว
ติดลบขอรับ ตังค์
อยากเดินต่อ แต่ไอ้มีนห้ามไว้
มันบอกว่า เดินอีกเด๋วก็อยากได้อีก
ไอ้เรามันก็ยิ่งพวกไม่คิดอยู่
อยากได้ กูซื้อ แค่ไม่มีตังค์เท่านั้นเอง
ว่าจะไปกินฮาจิบัง แต่อิ่ม
เลยไปนั่งรอหน้าตู้ปลา ตั้งแต่เที่ยง
จิงๆก็คือเมื่อยขานั่นเอง
ก่อนหน้าไปมาบุญครอง เดินดูโทรศัพท์
ได้ยินเสียงโอดคราญจากผู้ร่วมทางก็เลยเลิก

บรรยากาศก่อนลิงมา อย่าให้เซด เซ็ง
เป็นที่รู้กันกับทีมงาน...เหียก
ตอนที่นั่งรอรู้สึกตัวเองเป็นตัวประหลาด
ฝรั่งเดินไปเดินมานี่ แม่ง ถ่ายกันจัง
อยากเดินไปถาม ไม่เคยเห็นแฟนคลับนักร้องหรือไงค๊ะ
เสียดาย กูพูดไม่ได้

ก็นะ เจอคนรู้จักเยอะแยะไปหมด
หันไปทางไหนก็เจอแต่จีเอ็มซี
แต่ว่านะ ไม่ได้ทัก เหนื่อย เพลีย ปวดหัว และเซ็ง
เจอน้องหญิงว่าจะถ่ายรูปก็ไม่ได้ถ่าย
น้องน่ารักมากๆ ไอ้มีนก็ชมอยู่นั่น รำคาญมันก้เลยบอก
เด๋วรอให้ฉันสวยมั่งแล้วแกค่อยมาชมฉัน

บลา บลา บลา

ตอนได้คิว ได้เบอร์ 115 ไอ้มีน 116
นั่นแหละ เซ็งแฟนคลับ
ทำไมถึงได้ไม่มีระเบียบกันขนาดนี้
เข้าใจว่านานๆทีได้เจอ ก็อยากเห็น
แต่ว่ามันไม่ใช่เหตุผลอะ
ไอ้นุ่มก็นานๆทีได้เจอเหมือนกันอ่า
อึ้งว่ะ ปีนรั่ว ไม่ได้สนเลยว่ายืนค้ำหัวใคร
เบียดคนโน้น คนนี้ แถมมีพวกที่ไม่มีเบอร์เข้ามาในแถมด้วยอ่า
ดีทีพี่เบียร์จัดการไปก่อน ถ้ารออีกหน่อยนะ กูนี่แหละจะด่า
ช่างมัน บลา บลา บลา

ตอนใกล้ลิงก็จะถ่ายรูป แต่ว่าฝีมือไม่ถึงขั้น
ไม่ได้เปิดแฟลชตอแรก รูปมันก็เลยเบลอๆ
แถมแบตมันก็ยังมาหมดอีก เออ เอาเข้าไป ไม่ถ่ายก็ได้ว๊ะ
ทั้งๆที่มีโอกาสถ่ายใกล้ๆได้ตั้งเยอะ

ตอนขึ้นไปจับมือไมค์ ก็เอาแผ่นไทยให้เซ็น
แล้วก็เอาแผ่นญี่ปุ่นให้พี่กอล์ฟเซ็น
พอไมค์มันเซ็นแผ่นแรกเสร็จ ก็เลยเอาแผ่นญี่ปุ่นให้เซ็น
พี่กอล์ฟก็เลยไม่ได้เซ็น เอาแผ่นไทยให้แทน
แล้วไมค์มันก็กำลังจะเซ็น นึกได้ว่าลืมจับมือ
ก็เลยกระชากแผ่นออก
"ไม่ๆ จับมือๆๆๆ"
จำได้เลย ไมค์มันก็ยิ้มๆ งง เห่อ เห่อ จะเอาไงแน่
ก็จับมือไมค์ไป ช่างนิ่ม
(ป่าวหรอก จิงๆไม่ค่อยได้ใส่ใจกันสัมผัสที่มือเท่าไหร่
มัวแต่หลงกับร้อยยิ้มมันอยู่ จ้องตาอย่างร้ายกาจ)
แล้วก็ไปถึงพี่กอล์ฟ เฮียแกก็เซ็นแผ่นแรกให้แระ
จะเอาแผ่น 2 ให้เซ็น ไม่ยอมเซ็นให้
พี่กอล์ฟก็ยื่นมือมาแทน อีนี่ก็..อ่านะ ลืมจับมือพี่กอล์ฟ
นี่ถ้าไม่ยื่นมือมานะ ก็จะลืมไปเลย 55
ตอนจับมือพี่กอล์ฟ ก็มั่วแต่จ้องหน้าพี่กอล์ฟ
(แต่ก็รู้แหละนะว่ามืออาเฮียนุ่มมาก)
คือ อึ้งนิดหน่อย วันนี้เฮีย บ่ เจิดจ้า
ปกติจะเจิดจ้ามาก แต่วันนั้นไมค์เจิดจ้ากว่า
คือ ผมสีทองๆเขียวๆ แล้วก็แทนๆ
สงสัยเปลี่ยนลุค
คือ นะฮะ เกือบถามไปแล้วว่าพี่กอล์ฟทำไมโบ๊ะเยอะจัง
แต่ว่าไอ้มีนมันมาแล้วไง ก็เลยออกมา
รับโปสเตอร์ไป แล้วก็ออกมาถ่ายรูปข้างนอก
ครั้งนี้เปิดแฟลช แต่ไกล
ที่มันไกลเนี่ยก็คือ โดนขัง
งึ่มๆ ก็คือ เข้าไปยืนพิงราวเหล็กอะ
แล้วใครก้ไม่รู้เอาเหล็กมากั้น
ประมาณว่าได้ยืนถ่ายรูปในพื้นที่ครึ่งตารางเมตร
จะไปจับรอบ2ก็ไม่ได้ ออกไปไม่ได้
ก่อนกลับ ก็เลยขอพี่เค้าเข้าไปข้างใน
กว่าจะเข้าไปได้..แบตหมดอีก
ห่า ถ่ายได้จึ๋ยนึง เลิก
ไม่ถ่าย ยืนจ้องหน้าไมค์
เห่อ เห่อ  นะฮะไม่ค่อยลำเอียงเลย
แบบ รูปที่ถ่ายมาก็ได้แต่ไมค์อะ พี่กอล์ฟแทบไม่มี
ก็พี่กอล์ฟเตี้ยอะ แล้วจุดที่ยืนถ่ายมันก็มีอีพี่สตาฟ
ยืนแจกโปสเตอร์บังอยู่พอดี
วันนั้นก็เกลียดพี่คนนั้นมาก
แล้วก็อะไรต่อไป  จำไม่ได้
ก็กลับบ้าน
ก่อนกลับก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือก่อน เพระหิว
ตอนแรกจะกินตำนัว คนเยอะจัด ไม่ไหว
จากนั้นก็กลับบ้านนอน



วันต่อมาได้ข่าวว่าลิงไม่เข้าตึก เลยไปอยุธยา
ไหวพระ2 วัด แต่จุดประสงค์หลักเลยเนี่ย
ไปกินกุ้งที่ตลาดกลางนะฮะ
กินกุ้งเผาไป 1 ตัว ขี้เกียจแกะ
แล้วก็กุ้งชึบแป้งทอดอีกเกือบจาน
อร่อยๆ
วันต่อมา ว่าจะไปเดินเดอะมอลล์ บางกะปิ
กะว่าบ่ายๆจะเข้าตึก
ฝนตก เซ็ง ไม่ไปแม่งแล้ว กลับบ้าน
ซื้อตั๋วกลับบ้านตอนเช้านั่นแหละ
คนอื่นเค้าก็ไม่อะไร กลับก็กลับ
แล้วพอขึ้นรถมาถึงสระบุรี แม่ง กูไม่น่ากลับเลย
เกิดอยากไปเจอไมค์กะทันหัน
นึกได้ว่ายังไม่ได้ถ่ายรูปคู่เลย
ซีดี ญี่ปุ่นก็ยังไม่ได้เซน
แถมยังไม่ได้บ๊าย บาย ไมค์เลย ปกติทำตลอด
ก็นะ นั่งด่าตัวเองมาตลอดทาง
สมน้ำหน้า ไม่คิดก่อน
แถมยังโทษคนอื่นอีก ไม่ยอมห้าม
นี่ถ้ายุๆหน่อยก็อยู่ต่อแระ
ป้าพิศมีการ ป้าก็พยายามบอกแล้ว
แต่ป้าพูดไม่ได้ เด๋วป้าโดนคุณนายด่า
เห่อ เห่อ สรุปก็ชวดกันไป
งานนี้ก็ไม่ได้ไปตึกอีกแระ

อ่านะ อีกนานกว่าจะได้เจอ
อย่างน้อยก็ต้องหลังสอบ
อีก 2-3 เดือน
จะทนได้มั๊ยฉัน


สู้ๆไอ้นุ่ม
เหนื่อยแน่มึง ต่อไป แต่สู้ขอรับ
ไมค์ยิ้มน่ารัก

ตลกไมค์ จิงๆตลอกตัวเอง
เปิ่นได้ตลอด
จะมีซักครั้งมั๊ยไปเจอไมค์แบบเปอร์เฟคเนี่ย
คือถ้าใครเห็นหน้ามันตอนนั้นนะ
ไม่รักให้เตะเลย
55+

เหนื่อยขอรับ
ตั้งแต่วันศุกร์ ได้ข่าวว่าตอนบ่ายกูยืนตลอดงาน
กว่าจะเสร็จก็ 5 โมง รีบกลับบ้านกลัวตกรถ
ถึงจะเหนื่อยก็ยังมีแรง หัวใจมันเรียกร้อง 55
กลับถึงบ้าน ไม่ถึง 5 นาที คุณนายโทรมาหา
บอกว่าไม่ให้เอารถไป อยากไปๆเอง
เวน หมดแรงอย่างสุดแล้วกู  ร้องไห้
เหนื่อยสัดๆ ขี้เกียจต่อรอง ร้องไห้
บอกไอ้มีน กับป้า ดีที่พวกนั้นไม่หมดแรง
ก็พากันยุซะ ไอ้นุ่มมันก็พวกยุขึ้น
เอาสิฮะ ก็ไป จองตั๋วเข้ากรุง
ไปถึงตี 5 กว่าๆ เริ่มสว่าง
ต่อรถตู้ไปลาดพร้าว อาบน้ำ
สีโมงไปสยาม เดินๆๆๆๆๆ เหนื่อย แต่สู้
กินคาปูชิโน่ปั่น 1 แก้ว อิ่มถึงเย็น
กูอิ่นคนเดียว คนอื่นไม่
ช่วยไม่ได้ ไม่บอกก็เลยไม่ได้พากินข้าว หิ้วท้องกันไป
ไปที่ร้าน แอบปลื้ม เห่อ เห่อ พี่เมย์ พี่เย็นอแซวใหญ่
จากนั้นก็เดินหาซื้อถุงเท้าให้ไอ้มีน ก็ได้ไป 3 คู่
แล้วก็เดินต่อ ได้เสื้ออีก 2 ตัว
ติดลบขอรับ ตังค์
อยากเดินต่อ แต่ไอ้มีนห้ามไว้
มันบอกว่า เดินอีกเด๋วก็อยากได้อีก
ไอ้เรามันก็ยิ่งพวกไม่คิดอยู่
อยากได้ กูซื้อ แค่ไม่มีตังค์เท่านั้นเอง
ว่าจะไปกินฮาจิบัง แต่อิ่ม
เลยไปนั่งรอหน้าตู้ปลา ตั้งแต่เที่ยง
จิงๆก็คือเมื่อยขานั่นเอง
ก่อนหน้าไปมาบุญครอง เดินดูโทรศัพท์
ได้ยินเสียงโอดคราญจากผู้ร่วมทางก็เลยเลิก

บรรยากาศก่อนลิงมา อย่าให้เซด เซ็ง
เป็นที่รู้กันกับทีมงาน...เหียก
ตอนที่นั่งรอรู้สึกตัวเองเป็นตัวประหลาด
ฝรั่งเดินไปเดินมานี่ แม่ง ถ่ายกันจัง
อยากเดินไปถาม ไม่เคยเห็นแฟนคลับนักร้องหรือไงค๊ะ
เสียดาย กูพูดไม่ได้

ก็นะ เจอคนรู้จักเยอะแยะไปหมด
หันไปทางไหนก็เจอแต่จีเอ็มซี
แต่ว่านะ ไม่ได้ทัก เหนื่อย เพลีย ปวดหัว และเซ็ง
เจอน้องหญิงว่าจะถ่ายรูปก็ไม่ได้ถ่าย
น้องน่ารักมากๆ ไอ้มีนก็ชมอยู่นั่น รำคาญมันก้เลยบอก
เด๋วรอให้ฉันสวยมั่งแล้วแกค่อยมาชมฉัน

บลา บลา บลา

ตอนได้คิว ได้เบอร์ 115 ไอ้มีน 116
นั่นแหละ เซ็งแฟนคลับ
ทำไมถึงได้ไม่มีระเบียบกันขนาดนี้
เข้าใจว่านานๆทีได้เจอ ก็อยากเห็น
แต่ว่ามันไม่ใช่เหตุผลอะ
ไอ้นุ่มก็นานๆทีได้เจอเหมือนกันอ่า
อึ้งว่ะ ปีนรั่ว ไม่ได้สนเลยว่ายืนค้ำหัวใคร
เบียดคนโน้น คนนี้ แถมมีพวกที่ไม่มีเบอร์เข้ามาในแถมด้วยอ่า
ดีทีพี่เบียร์จัดการไปก่อน ถ้ารออีกหน่อยนะ กูนี่แหละจะด่า
ช่างมัน บลา บลา บลา

ตอนใกล้ลิงก็จะถ่ายรูป แต่ว่าฝีมือไม่ถึงขั้น
ไม่ได้เปิดแฟลชตอแรก รูปมันก็เลยเบลอๆ
แถมแบตมันก็ยังมาหมดอีก เออ เอาเข้าไป ไม่ถ่ายก็ได้ว๊ะ
ทั้งๆที่มีโอกาสถ่ายใกล้ๆได้ตั้งเยอะ

ตอนขึ้นไปจับมือไมค์ ก็เอาแผ่นไทยให้เซ็น
แล้วก็เอาแผ่นญี่ปุ่นให้พี่กอล์ฟเซ็น
พอไมค์มันเซ็นแผ่นแรกเสร็จ ก็เลยเอาแผ่นญี่ปุ่นให้เซ็น
พี่กอล์ฟก็เลยไม่ได้เซ็น เอาแผ่นไทยให้แทน
แล้วไมค์มันก็กำลังจะเซ็น นึกได้ว่าลืมจับมือ
ก็เลยกระชากแผ่นออก
"ไม่ๆ จับมือๆๆๆ"
จำได้เลย ไมค์มันก็ยิ้มๆ งง เห่อ เห่อ จะเอาไงแน่
ก็จับมือไมค์ไป ช่างนิ่ม
(ป่าวหรอก จิงๆไม่ค่อยได้ใส่ใจกันสัมผัสที่มือเท่าไหร่
มัวแต่หลงกับร้อยยิ้มมันอยู่ จ้องตาอย่างร้ายกาจ)
แล้วก็ไปถึงพี่กอล์ฟ เฮียแกก็เซ็นแผ่นแรกให้แระ
จะเอาแผ่น 2 ให้เซ็น ไม่ยอมเซ็นให้
พี่กอล์ฟก็ยื่นมือมาแทน อีนี่ก็..อ่านะ ลืมจับมือพี่กอล์ฟ
นี่ถ้าไม่ยื่นมือมานะ ก็จะลืมไปเลย 55
ตอนจับมือพี่กอล์ฟ ก็มั่วแต่จ้องหน้าพี่กอล์ฟ
(แต่ก็รู้แหละนะว่ามืออาเฮียนุ่มมาก)
คือ อึ้งนิดหน่อย วันนี้เฮีย บ่ เจิดจ้า
ปกติจะเจิดจ้ามาก แต่วันนั้นไมค์เจิดจ้ากว่า
คือ ผมสีทองๆเขียวๆ แล้วก็แทนๆ
สงสัยเปลี่ยนลุค
คือ นะฮะ เกือบถามไปแล้วว่าพี่กอล์ฟทำไมโบ๊ะเยอะจัง
แต่ว่าไอ้มีนมันมาแล้วไง ก็เลยออกมา
รับโปสเตอร์ไป แล้วก็ออกมาถ่ายรูปข้างนอก
ครั้งนี้เปิดแฟลช แต่ไกล
ที่มันไกลเนี่ยก็คือ โดนขัง
งึ่มๆ ก็คือ เข้าไปยืนพิงราวเหล็กอะ
แล้วใครก้ไม่รู้เอาเหล็กมากั้น
ประมาณว่าได้ยืนถ่ายรูปในพื้นที่ครึ่งตารางเมตร
จะไปจับรอบ2ก็ไม่ได้ ออกไปไม่ได้
ก่อนกลับ ก็เลยขอพี่เค้าเข้าไปข้างใน
กว่าจะเข้าไปได้..แบตหมดอีก
ห่า ถ่ายได้จึ๋ยนึง เลิก
ไม่ถ่าย ยืนจ้องหน้าไมค์
เห่อ เห่อ  นะฮะไม่ค่อยลำเอียงเลย
แบบ รูปที่ถ่ายมาก็ได้แต่ไมค์อะ พี่กอล์ฟแทบไม่มี
ก็พี่กอล์ฟเตี้ยอะ แล้วจุดที่ยืนถ่ายมันก็มีอีพี่สตาฟ
ยืนแจกโปสเตอร์บังอยู่พอดี
วันนั้นก็เกลียดพี่คนนั้นมาก
แล้วก็อะไรต่อไป  จำไม่ได้
ก็กลับบ้าน
ก่อนกลับก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือก่อน เพระหิว
ตอนแรกจะกินตำนัว คนเยอะจัด ไม่ไหว
จากนั้นก็กลับบ้านนอน



วันต่อมาได้ข่าวว่าลิงไม่เข้าตึก เลยไปอยุธยา
ไหวพระ2 วัด แต่จุดประสงค์หลักเลยเนี่ย
ไปกินกุ้งที่ตลาดกลางนะฮะ
กินกุ้งเผาไป 1 ตัว ขี้เกียจแกะ
แล้วก็กุ้งชึบแป้งทอดอีกเกือบจาน
อร่อยๆ
วันต่อมา ว่าจะไปเดินเดอะมอลล์ บางกะปิ
กะว่าบ่ายๆจะเข้าตึก
ฝนตก เซ็ง ไม่ไปแม่งแล้ว กลับบ้าน
ซื้อตั๋วกลับบ้านตอนเช้านั่นแหละ
คนอื่นเค้าก็ไม่อะไร กลับก็กลับ
แล้วพอขึ้นรถมาถึงสระบุรี แม่ง กูไม่น่ากลับเลย
เกิดอยากไปเจอไมค์กะทันหัน
นึกได้ว่ายังไม่ได้ถ่ายรูปคู่เลย
ซีดี ญี่ปุ่นก็ยังไม่ได้เซน
แถมยังไม่ได้บ๊าย บาย ไมค์เลย ปกติทำตลอด
ก็นะ นั่งด่าตัวเองมาตลอดทาง
สมน้ำหน้า ไม่คิดก่อน
แถมยังโทษคนอื่นอีก ไม่ยอมห้าม
นี่ถ้ายุๆหน่อยก็อยู่ต่อแระ
ป้าพิศมีการ ป้าก็พยายามบอกแล้ว
แต่ป้าพูดไม่ได้ เด๋วป้าโดนคุณนายด่า
เห่อ เห่อ สรุปก็ชวดกันไป
งานนี้ก็ไม่ได้ไปตึกอีกแระ

อ่านะ อีกนานกว่าจะได้เจอ
อย่างน้อยก็ต้องหลังสอบ
อีก 2-3 เดือน
จะทนได้มั๊ยฉัน


สู้ๆไอ้นุ่ม
เหนื่อยแน่มึง ต่อไป แต่สู้ขอรับ
ไมค์ยิ้มน่ารัก

ตลกไมค์ จิงๆตลอกตัวเอง
เปิ่นได้ตลอด
จะมีซักครั้งมั๊ยไปเจอไมค์แบบเปอร์เฟคเนี่ย
คือถ้าใครเห็นหน้ามันตอนนั้นนะ
ไม่รักให้เตะเลย
55+

ทุกเช้าก่อนเข้าแถว
เพื่อนจะเดินมาถาม "ไอ้นุ่มวันนี้เป็นอะไร"
"เซ็ง"
จนหลังๆเพื่อนมันเลิกถามแล้ว เปลี่ยนเป็น
"วันนี้ก็เซ็งอีกแล้ว"
คือแทนที่มันจะถามมันก็บอกเราแทนแล้ว
คือ ไอ้นุ่ม เซ็งได้ทุกวัน
ไม่ได้อยากจะเซ็งแต่มันมีเรื่องให้เซ็งได้ทุกวัน
ทั้งเรื่องในเนต ที่บ้าน แล้วก็เพื่อน
เฮ่อ..
เรียกได้ว่า ช่วงนี้เป็นช่วงตกต่ำของอารมณ์
เค้าเรียกว่าช่วงขาลง
จิงๆก็ไม่ใช่แค่อารมณ์อย่างเดียว แต่เกือบทุกเรื่อง
เงินเอย เพื่อนเอย การเรียนเอย แม่ง ตกต่ำจริงๆเลย
อ่า...ดาวฮาร์ท


จริงๆก็โทษใครไม่ได้แหละ
ต้องโทษดำเกิง..ลิขิตชีวิตห่วยๆนี้มา
เหียกได้ใจเลยจริงๆ
เกลียดดำเกิง โดนดำเกิงเกลียดด้วย
.......



นะ โอ้ลั่นล้าได้วันนึง
เห่อ เห่อ ตลกดี ทีแท้ก็แค่เพ้อเจ้อไป
วันนี้ตอนบ่ายเอาแต่คิดวนเวียนในหัว
ว่าจริงๆแล้วเรามันก็เพ้อเจ้อไป
หลอกตัวเอง
พอมาเจอจริงๆ มันก็เลยเอ๋อไป
ไอ้เพื่อนไม่รู้มันสังเกตป่าว
กูไม่คุยกับใครเลย
ยกเว้นไอ้แจง
เพราะดูเหมือนมันจะเป็นคนเดียวที่สังเกต
ตอนนี้ ยังฟันธงไม่ได้หรอก
ฉะนั้น ก็ยังไม่สามารถแซดได้เต็มที่
คือถ้าแค่ตัวเองก็จะไม่เท่าไหร่
แต่นี้ ถ้าไม่ไป มันก็ส่งผลถึงเจ้กด้วยนะสิ
ตลกดีไอ้นุ่มเอ๊ย
รับปากซะดิบดีว่าจะไป
แต่ก็ผิดนัดตลอด...


เฮ่อ....ช่วงนี้แซด
อัพไม่เป็นเรื่อง
ใครเข้าใจ เท่ากับ  เก่ง






ปล.
อยากตัดใจนะ แต่พอนึกถึงสิ่งที่จะได้เจอถ้าไป
มันก้ทำให้ไม่อยากตัดใจ แวก็ยังคาอยู่อย่างนี้
เฮ่อ
อยากพยายามมากกว่านี้ แต่เหนื่อยแล้ว
ไม่ใช่ตลอดการ แค่ตอนนี้เท่านั้น
พอก่อน....รอเวลาที่มีแรงอีกครั้งแล้วกัน




ปล.2
รู้สึกตัวเองเป็นลูกที่เลว
ปกติก็ไม่ได้ดีอะไรอยู่แล้ว
แต่ครั้งนี้..ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย
แต่รู้สึกว่าตัวเองเลว
ทำอย่างที่คุณพ่อคุณแม่หวังไม่ได้หรอก
ช่วยไม่ได้...มันเป็นสันดานไปแล้ว
บอกแล้วว่าไม่ใช่คนดี
อะไรไม่เกี่ยวไม่ชอบ ไม่สน
จะรักน้อยลงก็ไม่เป็นไรหรอก
สมควร
ที่ผ่านมาก็ไม่รู้สึกอะไรมากมายอยู่แล้ว
ชิน


ขอโทษนะค๊ะที่ลูกเป็นแบบนี้
ไอ้ที่คาดหวังไว้น่ะ ให้น้องๆไปแล้วกัน
นุ่มมันสายไปแล้วล่ะ
บางทีนะ ถ้าให้เวลามากกว่านี้ อาจจะทำให้ก็ได้





ปล.3

เรื่องเยอะแยะ ปนเปกันไม่หมด
ในหัวมันรกๆพอๆกับห้องตอนนี้
อย่าให้ใครมาอะไรเชียว โดนด่ากลับไปไม่รู้ตัว

วันนี้บ้า พรุ่งนี้ก็จะบ้า ต่อไปก็จะบ้า...

ก่อนอื่น ต้องบอกเจ๊ก่อน
เฮ่อ...แล้วใครโดนด่า ก็กู
จะปล่อยแล้ว
มานึกดูดีๆ ทำไมถึงต้องแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากขนาดนั้น
ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้แคร์เราเลยด้วยซ้ำ

ยังมีเวลาอีกเยอะ
ตอนนี้จะเอาเฉพาะหน้าก่อน
ใครจะว่ายังไงก็ช่าง
ไม่สนแล้ว จะสนแต่ตัวเอง
...เลว...
ต่อไปจะเป็นยังไง...เล็ท อิท บี



อยากตะโกนดังๆว่า
ไม่ใช่ไม่รักนะ แต่ว่าตอนนี้มันไม่ได้จริงๆ

เหนื่อยขอรับ
ตั้งแต่วันศุกร์ ได้ข่าวว่าตอนบ่ายกูยืนตลอดงาน
กว่าจะเสร็จก็ 5 โมง รีบกลับบ้านกลัวตกรถ
ถึงจะเหนื่อยก็ยังมีแรง หัวใจมันเรียกร้อง 55
กลับถึงบ้าน ไม่ถึง 5 นาที คุณนายโทรมาหา
บอกว่าไม่ให้เอารถไป อยากไปๆเอง
เวน หมดแรงอย่างสุดแล้วกู  ร้องไห้
เหนื่อยสัดๆ ขี้เกียจต่อรอง ร้องไห้
บอกไอ้มีน กับป้า ดีที่พวกนั้นไม่หมดแรง
ก็พากันยุซะ ไอ้นุ่มมันก็พวกยุขึ้น
เอาสิฮะ ก็ไป จองตั๋วเข้ากรุง
ไปถึงตี 5 กว่าๆ เริ่มสว่าง
ต่อรถตู้ไปลาดพร้าว อาบน้ำ
สีโมงไปสยาม เดินๆๆๆๆๆ เหนื่อย แต่สู้
กินคาปูชิโน่ปั่น 1 แก้ว อิ่มถึงเย็น
กูอิ่นคนเดียว คนอื่นไม่
ช่วยไม่ได้ ไม่บอกก็เลยไม่ได้พากินข้าว หิ้วท้องกันไป
ไปที่ร้าน แอบปลื้ม เห่อ เห่อ พี่เมย์ พี่เย็นอแซวใหญ่
จากนั้นก็เดินหาซื้อถุงเท้าให้ไอ้มีน ก็ได้ไป 3 คู่
แล้วก็เดินต่อ ได้เสื้ออีก 2 ตัว
ติดลบขอรับ ตังค์
อยากเดินต่อ แต่ไอ้มีนห้ามไว้
มันบอกว่า เดินอีกเด๋วก็อยากได้อีก
ไอ้เรามันก็ยิ่งพวกไม่คิดอยู่
อยากได้ กูซื้อ แค่ไม่มีตังค์เท่านั้นเอง
ว่าจะไปกินฮาจิบัง แต่อิ่ม
เลยไปนั่งรอหน้าตู้ปลา ตั้งแต่เที่ยง
จิงๆก็คือเมื่อยขานั่นเอง
ก่อนหน้าไปมาบุญครอง เดินดูโทรศัพท์
ได้ยินเสียงโอดคราญจากผู้ร่วมทางก็เลยเลิก

บรรยากาศก่อนลิงมา อย่าให้เซด เซ็ง
เป็นที่รู้กันกับทีมงาน...เหียก
ตอนที่นั่งรอรู้สึกตัวเองเป็นตัวประหลาด
ฝรั่งเดินไปเดินมานี่ แม่ง ถ่ายกันจัง
อยากเดินไปถาม ไม่เคยเห็นแฟนคลับนักร้องหรือไงค๊ะ
เสียดาย กูพูดไม่ได้

ก็นะ เจอคนรู้จักเยอะแยะไปหมด
หันไปทางไหนก็เจอแต่จีเอ็มซี
แต่ว่านะ ไม่ได้ทัก เหนื่อย เพลีย ปวดหัว และเซ็ง
เจอน้องหญิงว่าจะถ่ายรูปก็ไม่ได้ถ่าย
น้องน่ารักมากๆ ไอ้มีนก็ชมอยู่นั่น รำคาญมันก้เลยบอก
เด๋วรอให้ฉันสวยมั่งแล้วแกค่อยมาชมฉัน

บลา บลา บลา

ตอนได้คิว ได้เบอร์ 115 ไอ้มีน 116
นั่นแหละ เซ็งแฟนคลับ
ทำไมถึงได้ไม่มีระเบียบกันขนาดนี้
เข้าใจว่านานๆทีได้เจอ ก็อยากเห็น
แต่ว่ามันไม่ใช่เหตุผลอะ
ไอ้นุ่มก็นานๆทีได้เจอเหมือนกันอ่า
อึ้งว่ะ ปีนรั่ว ไม่ได้สนเลยว่ายืนค้ำหัวใคร
เบียดคนโน้น คนนี้ แถมมีพวกที่ไม่มีเบอร์เข้ามาในแถมด้วยอ่า
ดีทีพี่เบียร์จัดการไปก่อน ถ้ารออีกหน่อยนะ กูนี่แหละจะด่า
ช่างมัน บลา บลา บลา

ตอนใกล้ลิงก็จะถ่ายรูป แต่ว่าฝีมือไม่ถึงขั้น
ไม่ได้เปิดแฟลชตอแรก รูปมันก็เลยเบลอๆ
แถมแบตมันก็ยังมาหมดอีก เออ เอาเข้าไป ไม่ถ่ายก็ได้ว๊ะ
ทั้งๆที่มีโอกาสถ่ายใกล้ๆได้ตั้งเยอะ

ตอนขึ้นไปจับมือไมค์ ก็เอาแผ่นไทยให้เซ็น
แล้วก็เอาแผ่นญี่ปุ่นให้พี่กอล์ฟเซ็น
พอไมค์มันเซ็นแผ่นแรกเสร็จ ก็เลยเอาแผ่นญี่ปุ่นให้เซ็น
พี่กอล์ฟก็เลยไม่ได้เซ็น เอาแผ่นไทยให้แทน
แล้วไมค์มันก็กำลังจะเซ็น นึกได้ว่าลืมจับมือ
ก็เลยกระชากแผ่นออก
"ไม่ๆ จับมือๆๆๆ"
จำได้เลย ไมค์มันก็ยิ้มๆ งง เห่อ เห่อ จะเอาไงแน่
ก็จับมือไมค์ไป ช่างนิ่ม
(ป่าวหรอก จิงๆไม่ค่อยได้ใส่ใจกันสัมผัสที่มือเท่าไหร่
มัวแต่หลงกับร้อยยิ้มมันอยู่ จ้องตาอย่างร้ายกาจ)
แล้วก็ไปถึงพี่กอล์ฟ เฮียแกก็เซ็นแผ่นแรกให้แระ
จะเอาแผ่น 2 ให้เซ็น ไม่ยอมเซ็นให้
พี่กอล์ฟก็ยื่นมือมาแทน อีนี่ก็..อ่านะ ลืมจับมือพี่กอล์ฟ
นี่ถ้าไม่ยื่นมือมานะ ก็จะลืมไปเลย 55
ตอนจับมือพี่กอล์ฟ ก็มั่วแต่จ้องหน้าพี่กอล์ฟ
(แต่ก็รู้แหละนะว่ามืออาเฮียนุ่มมาก)
คือ อึ้งนิดหน่อย วันนี้เฮีย บ่ เจิดจ้า
ปกติจะเจิดจ้ามาก แต่วันนั้นไมค์เจิดจ้ากว่า
คือ ผมสีทองๆเขียวๆ แล้วก็แทนๆ
สงสัยเปลี่ยนลุค
คือ นะฮะ เกือบถามไปแล้วว่าพี่กอล์ฟทำไมโบ๊ะเยอะจัง
แต่ว่าไอ้มีนมันมาแล้วไง ก็เลยออกมา
รับโปสเตอร์ไป แล้วก็ออกมาถ่ายรูปข้างนอก
ครั้งนี้เปิดแฟลช แต่ไกล
ที่มันไกลเนี่ยก็คือ โดนขัง
งึ่มๆ ก็คือ เข้าไปยืนพิงราวเหล็กอะ
แล้วใครก้ไม่รู้เอาเหล็กมากั้น
ประมาณว่าได้ยืนถ่ายรูปในพื้นที่ครึ่งตารางเมตร
จะไปจับรอบ2ก็ไม่ได้ ออกไปไม่ได้
ก่อนกลับ ก็เลยขอพี่เค้าเข้าไปข้างใน
กว่าจะเข้าไปได้..แบตหมดอีก
ห่า ถ่ายได้จึ๋ยนึง เลิก
ไม่ถ่าย ยืนจ้องหน้าไมค์
เห่อ เห่อ  นะฮะไม่ค่อยลำเอียงเลย
แบบ รูปที่ถ่ายมาก็ได้แต่ไมค์อะ พี่กอล์ฟแทบไม่มี
ก็พี่กอล์ฟเตี้ยอะ แล้วจุดที่ยืนถ่ายมันก็มีอีพี่สตาฟ
ยืนแจกโปสเตอร์บังอยู่พอดี
วันนั้นก็เกลียดพี่คนนั้นมาก
แล้วก็อะไรต่อไป  จำไม่ได้
ก็กลับบ้าน
ก่อนกลับก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือก่อน เพระหิว
ตอนแรกจะกินตำนัว คนเยอะจัด ไม่ไหว
จากนั้นก็กลับบ้านนอน



วันต่อมาได้ข่าวว่าลิงไม่เข้าตึก เลยไปอยุธยา
ไหวพระ2 วัด แต่จุดประสงค์หลักเลยเนี่ย
ไปกินกุ้งที่ตลาดกลางนะฮะ
กินกุ้งเผาไป 1 ตัว ขี้เกียจแกะ
แล้วก็กุ้งชึบแป้งทอดอีกเกือบจาน
อร่อยๆ
วันต่อมา ว่าจะไปเดินเดอะมอลล์ บางกะปิ
กะว่าบ่ายๆจะเข้าตึก
ฝนตก เซ็ง ไม่ไปแม่งแล้ว กลับบ้าน
ซื้อตั๋วกลับบ้านตอนเช้านั่นแหละ
คนอื่นเค้าก็ไม่อะไร กลับก็กลับ
แล้วพอขึ้นรถมาถึงสระบุรี แม่ง กูไม่น่ากลับเลย
เกิดอยากไปเจอไมค์กะทันหัน
นึกได้ว่ายังไม่ได้ถ่ายรูปคู่เลย
ซีดี ญี่ปุ่นก็ยังไม่ได้เซน
แถมยังไม่ได้บ๊าย บาย ไมค์เลย ปกติทำตลอด
ก็นะ นั่งด่าตัวเองมาตลอดทาง
สมน้ำหน้า ไม่คิดก่อน
แถมยังโทษคนอื่นอีก ไม่ยอมห้าม
นี่ถ้ายุๆหน่อยก็อยู่ต่อแระ
ป้าพิศมีการ ป้าก็พยายามบอกแล้ว
แต่ป้าพูดไม่ได้ เด๋วป้าโดนคุณนายด่า
เห่อ เห่อ สรุปก็ชวดกันไป
งานนี้ก็ไม่ได้ไปตึกอีกแระ

อ่านะ อีกนานกว่าจะได้เจอ
อย่างน้อยก็ต้องหลังสอบ
อีก 2-3 เดือน
จะทนได้มั๊ยฉัน


สู้ๆไอ้นุ่ม
เหนื่อยแน่มึง ต่อไป แต่สู้ขอรับ
ไมค์ยิ้มน่ารัก

ตลกไมค์ จิงๆตลอกตัวเอง
เปิ่นได้ตลอด
จะมีซักครั้งมั๊ยไปเจอไมค์แบบเปอร์เฟคเนี่ย
คือถ้าใครเห็นหน้ามันตอนนั้นนะ
ไม่รักให้เตะเลย
55+

ทุกเช้าก่อนเข้าแถว
เพื่อนจะเดินมาถาม "ไอ้นุ่มวันนี้เป็นอะไร"
"เซ็ง"
จนหลังๆเพื่อนมันเลิกถามแล้ว เปลี่ยนเป็น
"วันนี้ก็เซ็งอีกแล้ว"
คือแทนที่มันจะถามมันก็บอกเราแทนแล้ว
คือ ไอ้นุ่ม เซ็งได้ทุกวัน
ไม่ได้อยากจะเซ็งแต่มันมีเรื่องให้เซ็งได้ทุกวัน
ทั้งเรื่องในเนต ที่บ้าน แล้วก็เพื่อน
เฮ่อ..
เรียกได้ว่า ช่วงนี้เป็นช่วงตกต่ำของอารมณ์
เค้าเรียกว่าช่วงขาลง
จิงๆก็ไม่ใช่แค่อารมณ์อย่างเดียว แต่เกือบทุกเรื่อง
เงินเอย เพื่อนเอย การเรียนเอย แม่ง ตกต่ำจริงๆเลย
อ่า...ดาวฮาร์ท


จริงๆก็โทษใครไม่ได้แหละ
ต้องโทษดำเกิง..ลิขิตชีวิตห่วยๆนี้มา
เหียกได้ใจเลยจริงๆ
เกลียดดำเกิง โดนดำเกิงเกลียดด้วย
.......



นะ โอ้ลั่นล้าได้วันนึง
เห่อ เห่อ ตลกดี ทีแท้ก็แค่เพ้อเจ้อไป
วันนี้ตอนบ่ายเอาแต่คิดวนเวียนในหัว
ว่าจริงๆแล้วเรามันก็เพ้อเจ้อไป
หลอกตัวเอง
พอมาเจอจริงๆ มันก็เลยเอ๋อไป
ไอ้เพื่อนไม่รู้มันสังเกตป่าว
กูไม่คุยกับใครเลย
ยกเว้นไอ้แจง
เพราะดูเหมือนมันจะเป็นคนเดียวที่สังเกต
ตอนนี้ ยังฟันธงไม่ได้หรอก
ฉะนั้น ก็ยังไม่สามารถแซดได้เต็มที่
คือถ้าแค่ตัวเองก็จะไม่เท่าไหร่
แต่นี้ ถ้าไม่ไป มันก็ส่งผลถึงเจ้กด้วยนะสิ
ตลกดีไอ้นุ่มเอ๊ย
รับปากซะดิบดีว่าจะไป
แต่ก็ผิดนัดตลอด...


เฮ่อ....ช่วงนี้แซด
อัพไม่เป็นเรื่อง
ใครเข้าใจ เท่ากับ  เก่ง






ปล.
อยากตัดใจนะ แต่พอนึกถึงสิ่งที่จะได้เจอถ้าไป
มันก้ทำให้ไม่อยากตัดใจ แวก็ยังคาอยู่อย่างนี้
เฮ่อ
อยากพยายามมากกว่านี้ แต่เหนื่อยแล้ว
ไม่ใช่ตลอดการ แค่ตอนนี้เท่านั้น
พอก่อน....รอเวลาที่มีแรงอีกครั้งแล้วกัน




ปล.2
รู้สึกตัวเองเป็นลูกที่เลว
ปกติก็ไม่ได้ดีอะไรอยู่แล้ว
แต่ครั้งนี้..ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย
แต่รู้สึกว่าตัวเองเลว
ทำอย่างที่คุณพ่อคุณแม่หวังไม่ได้หรอก
ช่วยไม่ได้...มันเป็นสันดานไปแล้ว
บอกแล้วว่าไม่ใช่คนดี
อะไรไม่เกี่ยวไม่ชอบ ไม่สน
จะรักน้อยลงก็ไม่เป็นไรหรอก
สมควร
ที่ผ่านมาก็ไม่รู้สึกอะไรมากมายอยู่แล้ว
ชิน


ขอโทษนะค๊ะที่ลูกเป็นแบบนี้
ไอ้ที่คาดหวังไว้น่ะ ให้น้องๆไปแล้วกัน
นุ่มมันสายไปแล้วล่ะ
บางทีนะ ถ้าให้เวลามากกว่านี้ อาจจะทำให้ก็ได้





ปล.3

เรื่องเยอะแยะ ปนเปกันไม่หมด
ในหัวมันรกๆพอๆกับห้องตอนนี้
อย่าให้ใครมาอะไรเชียว โดนด่ากลับไปไม่รู้ตัว

วันนี้บ้า พรุ่งนี้ก็จะบ้า ต่อไปก็จะบ้า...

ก่อนอื่น ต้องบอกเจ๊ก่อน
เฮ่อ...แล้วใครโดนด่า ก็กู
จะปล่อยแล้ว
มานึกดูดีๆ ทำไมถึงต้องแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากขนาดนั้น
ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้แคร์เราเลยด้วยซ้ำ

ยังมีเวลาอีกเยอะ
ตอนนี้จะเอาเฉพาะหน้าก่อน
ใครจะว่ายังไงก็ช่าง
ไม่สนแล้ว จะสนแต่ตัวเอง
...เลว...
ต่อไปจะเป็นยังไง...เล็ท อิท บี



อยากตะโกนดังๆว่า
ไม่ใช่ไม่รักนะ แต่ว่าตอนนี้มันไม่ได้จริงๆ

เอาเรื่องไรก่อนดี
อัพเดตจากหน้าก่อนที่ไม่ไปโรงเรียน
ปรากฎว่าไม่มีใครเขียนใบลาให้ซักคน
เพราะว่าไม่มีเรียน เห่อ เห่อ โชคดี
แต่ที่มันเซ็งก็ตรงที่
กว่าเพื่อนมันจะรู้ว่าไอ้นุ่มไม่ไปโรงเรียนเนี่ย
ก็ปาเข้าไปเที่ยง...อา ยังอุตส่าห์นึกถึงกัน ซึ้งใจพวกแกจริงๆ
ตอนเย็นไอ้บีโทรมาหาก็เลยรู้เรื่อง (เพื่อนดี)


วันศุกร์ก่อนกลับบ้านก็ไปนั่งดูบอลกับไอ้พวกนั้น
จิงๆมันคือ ฟุตซอล หรอก  (ใช่ป๊ะ)
ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร ไปช้า ไปถึงก็ครึ่งหลังแระ
ได้ความว่าน้องเบอร์ 9 เป็นที่ชื่นชอบของป้าๆ
อีนี่ก็ ไม่ใช่ไมค์ก็ไม่กรี๊ดหรอก  55+
แล้วก็กลับบ้าน แอบเซ็ง
ตอนดูบอลไอ้บีบอกว่าถ้าเป็นไมค์ไอ้นุ่มคงดี๊ด๊า
ไอ้เพื่อนหันมา "อย่าพูดอะไรที่เป้นไปไม่ได้สิ บี"
เออ...กูก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ขอเวลาให้กูเพ้อเจ้อเนี่ย
ไม่ได้เลยเหรอ


พอเป็นงี๊แล้วก็อยากไปเจอจังเลย
อยากถ่ายรูปคู่ด้วย
เพราะอะไรรู้มั๊ย อยากบอกพวกนั้นว่า
ถึงกูจะเพ้อเจ้อ แต่กูก็มากกว่ามึงอะ
เข้าใจมั๊ยนี่
พี่มี่ชวนไปตอนเข้าพรรษา มันหยุด 4 วัน
ก็ชวนป้าพิศได้แระ เหลือแต่ขอคุณนาย
คุณนายจะอนุญาติมั๊ย
มีแววชวด ช่วงนี้ลูกทำตัวเลวไปหน่อย แถมจนอีก

อยากไป แต่ใจนึงก็ว่าจะไม่ไป
รู้สึกว่าช่วงนี้เหลวไหลไปเยอะแระ
หนังสือก้ไม่อ่าน เล่นแต่เนต
(อย่างน้อยก็ทำการบ้าน)
โอ๊ยยย เอาไงดี
นี่ถ้าไม่ได้คุยกับใครเนี่ยก็จะตัดใจ
แต่ถ้ามีใครมายุเนี่ยนะ ก็ไปเหมือนเดิม
เป็นพวกยุขึ้นขอรับ
ก็ทุกทีอะ จะไปเจอทีไรก็จะถอดใจก่อน
แต่พอมีคนยุก็ไปอยู่ดี
แต่การไปเจอกอล์ฟ ไมค์แต่ล่ะทีเนี่ย
ช่างแสนยากเย็น
ต่างจากพวกพี่ๆ เพื่อนๆเค้าเนาะ
จะไปเจอเมื่อไหร่ก็ได้
อย่าให้ไอ้นุ่มเอ็นติด ติดเมื่อไหร่ไม่รอดแน่ ไมค์เอ๊ย
รีบย้ายเข้ากรุงด่วนแก....ยังกะทำได้
อ่านะ ก็ยังลังเลอยู่ดี...
ช่างมันเหอะเนอะ..เหลือเวลาลังเลอีกหลายวัน
ยังพอมีลุ้น




++ คิดถึงจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ++
++ เหลือเอนคณิตอีก 18 ข้อ พระพุทธอีก ++
++ รายงานยังไม่ได้ส่งซักอัน ++




ปล.
ถึงจะกลับมาเหมือนเดิมแล้ว
แต่แก้วที่มันร้าวแล้วเนี่ย ยังไงก็ไม่มีทางเหมือนเดิมใช่มั๊ย
พวกเรา ไม่มีทางจะกลับไปเป็น เหมือน 502 อีกแล้วใช่มั๊ย
โทษใครไม่ได้หรอก
เวลาเปลี่ยร คนก็เปลี่ยน


แต่รักไมค์ไม่เปลี่ยนแปลก 55+




ปล.2
ได้ข่าวว่าพี่กอล์ฟสอบมหิดลอินเตอร์
ไม่กังวลใจเลยน้า อย่างพี่กอล์ฟเนี่ย ทำได้อยู่แล้วเนอะ
แต่ว่าแอบอึ้ง ไม่คิดว่าพี่กอล์ฟจะเข้ามหิดล
แล้วไมค์จะเข้าที่ไหนกว่า
ไปเรียนถาปัดด้วยกันปะ...55+




มั่นใจเกินเหตุซักวันจะรู้สึก



ปล.3
วันนี้เขียนขอบตาโดนคุณแม่ด่าด้วยแหละ
บอกว่า "เขียนขอบตาเดี๋ยวมันจะ...บลา บลา บลา"
จำไม่ได้












*อิดิท*

ขี้เกียจอัพหน้าใหม่ มันจะได้เขียนเยอะ


อันนี้แบบ limited edition

ส่วนอันนี้

เป็นแบบ  normal  edition


Link of this page: http://www.yesmedias.com/golfmikec17.html


อยากได้โว่ย ไม่มีตังค์ พันสอง
ตอนนี้เหลือ 200 บาท จะเข้ากรุงอีก
เฮ่อ....รอซื้อในไทยแล้วกันเนาะ



ไปอ่าน น.ส. แระ 






 

เหนื่อยขอรับ
ตั้งแต่วันศุกร์ ได้ข่าวว่าตอนบ่ายกูยืนตลอดงาน
กว่าจะเสร็จก็ 5 โมง รีบกลับบ้านกลัวตกรถ
ถึงจะเหนื่อยก็ยังมีแรง หัวใจมันเรียกร้อง 55
กลับถึงบ้าน ไม่ถึง 5 นาที คุณนายโทรมาหา
บอกว่าไม่ให้เอารถไป อยากไปๆเอง
เวน หมดแรงอย่างสุดแล้วกู  ร้องไห้
เหนื่อยสัดๆ ขี้เกียจต่อรอง ร้องไห้
บอกไอ้มีน กับป้า ดีที่พวกนั้นไม่หมดแรง
ก็พากันยุซะ ไอ้นุ่มมันก็พวกยุขึ้น
เอาสิฮะ ก็ไป จองตั๋วเข้ากรุง
ไปถึงตี 5 กว่าๆ เริ่มสว่าง
ต่อรถตู้ไปลาดพร้าว อาบน้ำ
สีโมงไปสยาม เดินๆๆๆๆๆ เหนื่อย แต่สู้
กินคาปูชิโน่ปั่น 1 แก้ว อิ่มถึงเย็น
กูอิ่นคนเดียว คนอื่นไม่
ช่วยไม่ได้ ไม่บอกก็เลยไม่ได้พากินข้าว หิ้วท้องกันไป
ไปที่ร้าน แอบปลื้ม เห่อ เห่อ พี่เมย์ พี่เย็นอแซวใหญ่
จากนั้นก็เดินหาซื้อถุงเท้าให้ไอ้มีน ก็ได้ไป 3 คู่
แล้วก็เดินต่อ ได้เสื้ออีก 2 ตัว
ติดลบขอรับ ตังค์
อยากเดินต่อ แต่ไอ้มีนห้ามไว้
มันบอกว่า เดินอีกเด๋วก็อยากได้อีก
ไอ้เรามันก็ยิ่งพวกไม่คิดอยู่
อยากได้ กูซื้อ แค่ไม่มีตังค์เท่านั้นเอง
ว่าจะไปกินฮาจิบัง แต่อิ่ม
เลยไปนั่งรอหน้าตู้ปลา ตั้งแต่เที่ยง
จิงๆก็คือเมื่อยขานั่นเอง
ก่อนหน้าไปมาบุญครอง เดินดูโทรศัพท์
ได้ยินเสียงโอดคราญจากผู้ร่วมทางก็เลยเลิก

บรรยากาศก่อนลิงมา อย่าให้เซด เซ็ง
เป็นที่รู้กันกับทีมงาน...เหียก
ตอนที่นั่งรอรู้สึกตัวเองเป็นตัวประหลาด
ฝรั่งเดินไปเดินมานี่ แม่ง ถ่ายกันจัง
อยากเดินไปถาม ไม่เคยเห็นแฟนคลับนักร้องหรือไงค๊ะ
เสียดาย กูพูดไม่ได้

ก็นะ เจอคนรู้จักเยอะแยะไปหมด
หันไปทางไหนก็เจอแต่จีเอ็มซี
แต่ว่านะ ไม่ได้ทัก เหนื่อย เพลีย ปวดหัว และเซ็ง
เจอน้องหญิงว่าจะถ่ายรูปก็ไม่ได้ถ่าย
น้องน่ารักมากๆ ไอ้มีนก็ชมอยู่นั่น รำคาญมันก้เลยบอก
เด๋วรอให้ฉันสวยมั่งแล้วแกค่อยมาชมฉัน

บลา บลา บลา

ตอนได้คิว ได้เบอร์ 115 ไอ้มีน 116
นั่นแหละ เซ็งแฟนคลับ
ทำไมถึงได้ไม่มีระเบียบกันขนาดนี้
เข้าใจว่านานๆทีได้เจอ ก็อยากเห็น
แต่ว่ามันไม่ใช่เหตุผลอะ
ไอ้นุ่มก็นานๆทีได้เจอเหมือนกันอ่า
อึ้งว่ะ ปีนรั่ว ไม่ได้สนเลยว่ายืนค้ำหัวใคร
เบียดคนโน้น คนนี้ แถมมีพวกที่ไม่มีเบอร์เข้ามาในแถมด้วยอ่า
ดีทีพี่เบียร์จัดการไปก่อน ถ้ารออีกหน่อยนะ กูนี่แหละจะด่า
ช่างมัน บลา บลา บลา

ตอนใกล้ลิงก็จะถ่ายรูป แต่ว่าฝีมือไม่ถึงขั้น
ไม่ได้เปิดแฟลชตอแรก รูปมันก็เลยเบลอๆ
แถมแบตมันก็ยังมาหมดอีก เออ เอาเข้าไป ไม่ถ่ายก็ได้ว๊ะ
ทั้งๆที่มีโอกาสถ่ายใกล้ๆได้ตั้งเยอะ

ตอนขึ้นไปจับมือไมค์ ก็เอาแผ่นไทยให้เซ็น
แล้วก็เอาแผ่นญี่ปุ่นให้พี่กอล์ฟเซ็น
พอไมค์มันเซ็นแผ่นแรกเสร็จ ก็เลยเอาแผ่นญี่ปุ่นให้เซ็น
พี่กอล์ฟก็เลยไม่ได้เซ็น เอาแผ่นไทยให้แทน
แล้วไมค์มันก็กำลังจะเซ็น นึกได้ว่าลืมจับมือ
ก็เลยกระชากแผ่นออก
"ไม่ๆ จับมือๆๆๆ"
จำได้เลย ไมค์มันก็ยิ้มๆ งง เห่อ เห่อ จะเอาไงแน่
ก็จับมือไมค์ไป ช่างนิ่ม
(ป่าวหรอก จิงๆไม่ค่อยได้ใส่ใจกันสัมผัสที่มือเท่าไหร่
มัวแต่หลงกับร้อยยิ้มมันอยู่ จ้องตาอย่างร้ายกาจ)
แล้วก็ไปถึงพี่กอล์ฟ เฮียแกก็เซ็นแผ่นแรกให้แระ
จะเอาแผ่น 2 ให้เซ็น ไม่ยอมเซ็นให้
พี่กอล์ฟก็ยื่นมือมาแทน อีนี่ก็..อ่านะ ลืมจับมือพี่กอล์ฟ
นี่ถ้าไม่ยื่นมือมานะ ก็จะลืมไปเลย 55
ตอนจับมือพี่กอล์ฟ ก็มั่วแต่จ้องหน้าพี่กอล์ฟ
(แต่ก็รู้แหละนะว่ามืออาเฮียนุ่มมาก)
คือ อึ้งนิดหน่อย วันนี้เฮีย บ่ เจิดจ้า
ปกติจะเจิดจ้ามาก แต่วันนั้นไมค์เจิดจ้ากว่า
คือ ผมสีทองๆเขียวๆ แล้วก็แทนๆ
สงสัยเปลี่ยนลุค
คือ นะฮะ เกือบถามไปแล้วว่าพี่กอล์ฟทำไมโบ๊ะเยอะจัง
แต่ว่าไอ้มีนมันมาแล้วไง ก็เลยออกมา
รับโปสเตอร์ไป แล้วก็ออกมาถ่ายรูปข้างนอก
ครั้งนี้เปิดแฟลช แต่ไกล
ที่มันไกลเนี่ยก็คือ โดนขัง
งึ่มๆ ก็คือ เข้าไปยืนพิงราวเหล็กอะ
แล้วใครก้ไม่รู้เอาเหล็กมากั้น
ประมาณว่าได้ยืนถ่ายรูปในพื้นที่ครึ่งตารางเมตร
จะไปจับรอบ2ก็ไม่ได้ ออกไปไม่ได้
ก่อนกลับ ก็เลยขอพี่เค้าเข้าไปข้างใน
กว่าจะเข้าไปได้..แบตหมดอีก
ห่า ถ่ายได้จึ๋ยนึง เลิก
ไม่ถ่าย ยืนจ้องหน้าไมค์
เห่อ เห่อ  นะฮะไม่ค่อยลำเอียงเลย
แบบ รูปที่ถ่ายมาก็ได้แต่ไมค์อะ พี่กอล์ฟแทบไม่มี
ก็พี่กอล์ฟเตี้ยอะ แล้วจุดที่ยืนถ่ายมันก็มีอีพี่สตาฟ
ยืนแจกโปสเตอร์บังอยู่พอดี
วันนั้นก็เกลียดพี่คนนั้นมาก
แล้วก็อะไรต่อไป  จำไม่ได้
ก็กลับบ้าน
ก่อนกลับก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือก่อน เพระหิว
ตอนแรกจะกินตำนัว คนเยอะจัด ไม่ไหว
จากนั้นก็กลับบ้านนอน



วันต่อมาได้ข่าวว่าลิงไม่เข้าตึก เลยไปอยุธยา
ไหวพระ2 วัด แต่จุดประสงค์หลักเลยเนี่ย
ไปกินกุ้งที่ตลาดกลางนะฮะ
กินกุ้งเผาไป 1 ตัว ขี้เกียจแกะ
แล้วก็กุ้งชึบแป้งทอดอีกเกือบจาน
อร่อยๆ
วันต่อมา ว่าจะไปเดินเดอะมอลล์ บางกะปิ
กะว่าบ่ายๆจะเข้าตึก
ฝนตก เซ็ง ไม่ไปแม่งแล้ว กลับบ้าน
ซื้อตั๋วกลับบ้านตอนเช้านั่นแหละ
คนอื่นเค้าก็ไม่อะไร กลับก็กลับ
แล้วพอขึ้นรถมาถึงสระบุรี แม่ง กูไม่น่ากลับเลย
เกิดอยากไปเจอไมค์กะทันหัน
นึกได้ว่ายังไม่ได้ถ่ายรูปคู่เลย
ซีดี ญี่ปุ่นก็ยังไม่ได้เซน
แถมยังไม่ได้บ๊าย บาย ไมค์เลย ปกติทำตลอด
ก็นะ นั่งด่าตัวเองมาตลอดทาง
สมน้ำหน้า ไม่คิดก่อน
แถมยังโทษคนอื่นอีก ไม่ยอมห้าม
นี่ถ้ายุๆหน่อยก็อยู่ต่อแระ
ป้าพิศมีการ ป้าก็พยายามบอกแล้ว
แต่ป้าพูดไม่ได้ เด๋วป้าโดนคุณนายด่า
เห่อ เห่อ สรุปก็ชวดกันไป
งานนี้ก็ไม่ได้ไปตึกอีกแระ

อ่านะ อีกนานกว่าจะได้เจอ
อย่างน้อยก็ต้องหลังสอบ
อีก 2-3 เดือน
จะทนได้มั๊ยฉัน


สู้ๆไอ้นุ่ม
เหนื่อยแน่มึง ต่อไป แต่สู้ขอรับ
ไมค์ยิ้มน่ารัก

ตลกไมค์ จิงๆตลอกตัวเอง
เปิ่นได้ตลอด
จะมีซักครั้งมั๊ยไปเจอไมค์แบบเปอร์เฟคเนี่ย
คือถ้าใครเห็นหน้ามันตอนนั้นนะ
ไม่รักให้เตะเลย
55+

ทุกเช้าก่อนเข้าแถว
เพื่อนจะเดินมาถาม "ไอ้นุ่มวันนี้เป็นอะไร"
"เซ็ง"
จนหลังๆเพื่อนมันเลิกถามแล้ว เปลี่ยนเป็น
"วันนี้ก็เซ็งอีกแล้ว"
คือแทนที่มันจะถามมันก็บอกเราแทนแล้ว
คือ ไอ้นุ่ม เซ็งได้ทุกวัน
ไม่ได้อยากจะเซ็งแต่มันมีเรื่องให้เซ็งได้ทุกวัน
ทั้งเรื่องในเนต ที่บ้าน แล้วก็เพื่อน
เฮ่อ..
เรียกได้ว่า ช่วงนี้เป็นช่วงตกต่ำของอารมณ์
เค้าเรียกว่าช่วงขาลง
จิงๆก็ไม่ใช่แค่อารมณ์อย่างเดียว แต่เกือบทุกเรื่อง
เงินเอย เพื่อนเอย การเรียนเอย แม่ง ตกต่ำจริงๆเลย
อ่า...ดาวฮาร์ท


จริงๆก็โทษใครไม่ได้แหละ
ต้องโทษดำเกิง..ลิขิตชีวิตห่วยๆนี้มา
เหียกได้ใจเลยจริงๆ
เกลียดดำเกิง โดนดำเกิงเกลียดด้วย
.......



นะ โอ้ลั่นล้าได้วันนึง
เห่อ เห่อ ตลกดี ทีแท้ก็แค่เพ้อเจ้อไป
วันนี้ตอนบ่ายเอาแต่คิดวนเวียนในหัว
ว่าจริงๆแล้วเรามันก็เพ้อเจ้อไป
หลอกตัวเอง
พอมาเจอจริงๆ มันก็เลยเอ๋อไป
ไอ้เพื่อนไม่รู้มันสังเกตป่าว
กูไม่คุยกับใครเลย
ยกเว้นไอ้แจง
เพราะดูเหมือนมันจะเป็นคนเดียวที่สังเกต
ตอนนี้ ยังฟันธงไม่ได้หรอก
ฉะนั้น ก็ยังไม่สามารถแซดได้เต็มที่
คือถ้าแค่ตัวเองก็จะไม่เท่าไหร่
แต่นี้ ถ้าไม่ไป มันก็ส่งผลถึงเจ้กด้วยนะสิ
ตลกดีไอ้นุ่มเอ๊ย
รับปากซะดิบดีว่าจะไป
แต่ก็ผิดนัดตลอด...


เฮ่อ....ช่วงนี้แซด
อัพไม่เป็นเรื่อง
ใครเข้าใจ เท่ากับ  เก่ง






ปล.
อยากตัดใจนะ แต่พอนึกถึงสิ่งที่จะได้เจอถ้าไป
มันก้ทำให้ไม่อยากตัดใจ แวก็ยังคาอยู่อย่างนี้
เฮ่อ
อยากพยายามมากกว่านี้ แต่เหนื่อยแล้ว
ไม่ใช่ตลอดการ แค่ตอนนี้เท่านั้น
พอก่อน....รอเวลาที่มีแรงอีกครั้งแล้วกัน




ปล.2
รู้สึกตัวเองเป็นลูกที่เลว
ปกติก็ไม่ได้ดีอะไรอยู่แล้ว
แต่ครั้งนี้..ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย
แต่รู้สึกว่าตัวเองเลว
ทำอย่างที่คุณพ่อคุณแม่หวังไม่ได้หรอก
ช่วยไม่ได้...มันเป็นสันดานไปแล้ว
บอกแล้วว่าไม่ใช่คนดี
อะไรไม่เกี่ยวไม่ชอบ ไม่สน
จะรักน้อยลงก็ไม่เป็นไรหรอก
สมควร
ที่ผ่านมาก็ไม่รู้สึกอะไรมากมายอยู่แล้ว
ชิน


ขอโทษนะค๊ะที่ลูกเป็นแบบนี้
ไอ้ที่คาดหวังไว้น่ะ ให้น้องๆไปแล้วกัน
นุ่มมันสายไปแล้วล่ะ
บางทีนะ ถ้าให้เวลามากกว่านี้ อาจจะทำให้ก็ได้





ปล.3

เรื่องเยอะแยะ ปนเปกันไม่หมด
ในหัวมันรกๆพอๆกับห้องตอนนี้
อย่าให้ใครมาอะไรเชียว โดนด่ากลับไปไม่รู้ตัว

วันนี้บ้า พรุ่งนี้ก็จะบ้า ต่อไปก็จะบ้า...

ก่อนอื่น ต้องบอกเจ๊ก่อน
เฮ่อ...แล้วใครโดนด่า ก็กู
จะปล่อยแล้ว
มานึกดูดีๆ ทำไมถึงต้องแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากขนาดนั้น
ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้แคร์เราเลยด้วยซ้ำ

ยังมีเวลาอีกเยอะ
ตอนนี้จะเอาเฉพาะหน้าก่อน
ใครจะว่ายังไงก็ช่าง
ไม่สนแล้ว จะสนแต่ตัวเอง
...เลว...
ต่อไปจะเป็นยังไง...เล็ท อิท บี



อยากตะโกนดังๆว่า
ไม่ใช่ไม่รักนะ แต่ว่าตอนนี้มันไม่ได้จริงๆ

เอาเรื่องไรก่อนดี
อัพเดตจากหน้าก่อนที่ไม่ไปโรงเรียน
ปรากฎว่าไม่มีใครเขียนใบลาให้ซักคน
เพราะว่าไม่มีเรียน เห่อ เห่อ โชคดี
แต่ที่มันเซ็งก็ตรงที่
กว่าเพื่อนมันจะรู้ว่าไอ้นุ่มไม่ไปโรงเรียนเนี่ย
ก็ปาเข้าไปเที่ยง...อา ยังอุตส่าห์นึกถึงกัน ซึ้งใจพวกแกจริงๆ
ตอนเย็นไอ้บีโทรมาหาก็เลยรู้เรื่อง (เพื่อนดี)


วันศุกร์ก่อนกลับบ้านก็ไปนั่งดูบอลกับไอ้พวกนั้น
จิงๆมันคือ ฟุตซอล หรอก  (ใช่ป๊ะ)
ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร ไปช้า ไปถึงก็ครึ่งหลังแระ
ได้ความว่าน้องเบอร์ 9 เป็นที่ชื่นชอบของป้าๆ
อีนี่ก็ ไม่ใช่ไมค์ก็ไม่กรี๊ดหรอก  55+
แล้วก็กลับบ้าน แอบเซ็ง
ตอนดูบอลไอ้บีบอกว่าถ้าเป็นไมค์ไอ้นุ่มคงดี๊ด๊า
ไอ้เพื่อนหันมา "อย่าพูดอะไรที่เป้นไปไม่ได้สิ บี"
เออ...กูก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ขอเวลาให้กูเพ้อเจ้อเนี่ย
ไม่ได้เลยเหรอ


พอเป็นงี๊แล้วก็อยากไปเจอจังเลย
อยากถ่ายรูปคู่ด้วย
เพราะอะไรรู้มั๊ย อยากบอกพวกนั้นว่า
ถึงกูจะเพ้อเจ้อ แต่กูก็มากกว่ามึงอะ
เข้าใจมั๊ยนี่
พี่มี่ชวนไปตอนเข้าพรรษา มันหยุด 4 วัน
ก็ชวนป้าพิศได้แระ เหลือแต่ขอคุณนาย
คุณนายจะอนุญาติมั๊ย
มีแววชวด ช่วงนี้ลูกทำตัวเลวไปหน่อย แถมจนอีก

อยากไป แต่ใจนึงก็ว่าจะไม่ไป
รู้สึกว่าช่วงนี้เหลวไหลไปเยอะแระ
หนังสือก้ไม่อ่าน เล่นแต่เนต
(อย่างน้อยก็ทำการบ้าน)
โอ๊ยยย เอาไงดี
นี่ถ้าไม่ได้คุยกับใครเนี่ยก็จะตัดใจ
แต่ถ้ามีใครมายุเนี่ยนะ ก็ไปเหมือนเดิม
เป็นพวกยุขึ้นขอรับ
ก็ทุกทีอะ จะไปเจอทีไรก็จะถอดใจก่อน
แต่พอมีคนยุก็ไปอยู่ดี
แต่การไปเจอกอล์ฟ ไมค์แต่ล่ะทีเนี่ย
ช่างแสนยากเย็น
ต่างจากพวกพี่ๆ เพื่อนๆเค้าเนาะ
จะไปเจอเมื่อไหร่ก็ได้
อย่าให้ไอ้นุ่มเอ็นติด ติดเมื่อไหร่ไม่รอดแน่ ไมค์เอ๊ย
รีบย้ายเข้ากรุงด่วนแก....ยังกะทำได้
อ่านะ ก็ยังลังเลอยู่ดี...
ช่างมันเหอะเนอะ..เหลือเวลาลังเลอีกหลายวัน
ยังพอมีลุ้น




++ คิดถึงจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ++
++ เหลือเอนคณิตอีก 18 ข้อ พระพุทธอีก ++
++ รายงานยังไม่ได้ส่งซักอัน ++




ปล.
ถึงจะกลับมาเหมือนเดิมแล้ว
แต่แก้วที่มันร้าวแล้วเนี่ย ยังไงก็ไม่มีทางเหมือนเดิมใช่มั๊ย
พวกเรา ไม่มีทางจะกลับไปเป็น เหมือน 502 อีกแล้วใช่มั๊ย
โทษใครไม่ได้หรอก
เวลาเปลี่ยร คนก็เปลี่ยน


แต่รักไมค์ไม่เปลี่ยนแปลก 55+




ปล.2
ได้ข่าวว่าพี่กอล์ฟสอบมหิดลอินเตอร์
ไม่กังวลใจเลยน้า อย่างพี่กอล์ฟเนี่ย ทำได้อยู่แล้วเนอะ
แต่ว่าแอบอึ้ง ไม่คิดว่าพี่กอล์ฟจะเข้ามหิดล
แล้วไมค์จะเข้าที่ไหนกว่า
ไปเรียนถาปัดด้วยกันปะ...55+




มั่นใจเกินเหตุซักวันจะรู้สึก



ปล.3
วันนี้เขียนขอบตาโดนคุณแม่ด่าด้วยแหละ
บอกว่า "เขียนขอบตาเดี๋ยวมันจะ...บลา บลา บลา"
จำไม่ได้












*อิดิท*

ขี้เกียจอัพหน้าใหม่ มันจะได้เขียนเยอะ


อันนี้แบบ limited edition

ส่วนอันนี้

เป็นแบบ  normal  edition


Link of this page: http://www.yesmedias.com/golfmikec17.html


อยากได้โว่ย ไม่มีตังค์ พันสอง
ตอนนี้เหลือ 200 บาท จะเข้ากรุงอีก
เฮ่อ....รอซื้อในไทยแล้วกันเนาะ



ไปอ่าน น.ส. แระ 






 

เอ๊า ๆ  มาอัพไดอีกแล้ว
ว่าง...เบ่าะ ??(เหรอ)




วันนี้ไอ้นุ่มไม่ได้ไปโรงเรียนล่ะ...เลว
ตื่นสาย ตื่นมาก็ 8.59 แระ  จิงๆถ้าไปก็ทันคาบสองนะ
แต่ว่าวิชาแรกมันเป็นชีวฯ 2 คาบไง
ไปคาบ 2 ก็เจอทรงศรีด่าน่ะสิ
ก็เลยไม่ไปซะ.....เลว
ไม่ใช่หรอก
จริงๆแล้วก็แอบไม่สบายด้วยแหละ
เป็นการไม่สบายที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วยสิ
เมื่อคืน กำลังพยายามต่อปริ้นเตอร์ตัวใหม่อยู่
(ตอนนี้ก็ยังทำไม่เสร็จ อีโน๊ตบุ๊คผีบ้า)
แล้วมันก็ปวดท้องอะ แบบมาเป็นพักๆ
อธิบายไม่ถูก ความรู้สึกเหมือนกลืนน้ำอึกใหญ่ๆลงไป
แล้วมันจะแน่นหน้าอกอะ แต่เป็นอยู่ที่ท้อง
ก็ยังไม่ได้อะไรมาก แล้วก็เลยนอน
หลับไปแป๊บนึง มันรู้สึกตัวขึ้นมา ปวดท้อง
ดูนาฬิกาก็ตีสามกว่า เซ็ง เสียดายเวลานอน
ก็พยายามนอนต่อ แต่มันไม่หลับ
อาการปวดท้องมันก็เริ่มถี่ขึ้นอะ
ประมาณว่าหายใจเข้าไม่เป็นไร หายใจออกเจ็บไรงี๊
แล้วก็พยายามหลับต่อไป โมโหตัวเอง
มันจะมาเจ็บอะไรตอนนี้ กลัวไปโรงเรียนไม่ทันไง
กะว่าจะไปลอกการบ้านซะหน่อย
แล้วประมาณตีสามครึ่งมั๊ง  ทนไม่ไหว
คือพยายามนอนมันก็ไม่หลับอะ
ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยมาเจ้าห้องน้ำ
แล้วก็อวก  ตอนตีสาม ตาก็ยังไม่ตื่นดีเลย น้ำตาไหลอีก
อยากร้องไห้
ตอนลุกจากเตียงอะ เหมือนฝันเลย
คือมันจะเบลอๆ แล้วก็มืดๆไง
แต่ที่รู้ว่าไม่ใช่ฝันเพราะมันปวดท้องมากๆ
ออกมาจากห้องน้ำก็มานั่งกุมท้องอยู่หน้าประตู
ร้องไห้ คือมันไม่รู้จะทำยังไงไง
ถ้าอยู่กับคุณแม่ก็บอกไปแล้ว
จากนั้นก็อยากได้ยานอนหลับมาก
คือมันจะได้หลับๆไป ไม่ต้องทนปวดไง
แต่ว่าไม่มี ก็เลยกินพาราไปสองเม็ด
แล้วก็หลับประมาณเกือบตี 4
ก่อนจะหลับก็นอนขดไป
ปวดท้อง ขนลุก แถมต้องหายใจเข้ายาวๆแล้วหายใจออกสั้นอีก
แบบ ทำอย่างนี้แล้วมันเจ็บน้อยลงไง
แล้วก็ตื่นตอนนาฬิกาปลุก แต่ว่าก็ขอนอนต่ออีกนิด
ตื่นอีกทีก็ไม่ทันไปโรงเรียนแระ
ไอ้อาการเจ็บท้องก็หายแระ ดีๆ
แล้วก็นอนคิดว่าจะบอกคุณย่ายังไงดี
แล้วก็หลับต่อ ตื่นอีกทีเกือบ 5 โมง
ลงมาข้างล่างคุณย่าถามว่าไม่ได้ไปโรงเรียนเหรอ
อีหลานก็พยักหน้า แล้วคุณย่าก็เดินหนี
ง่ายดี    แอบเห็นคุณย่าเอาแฮร์รี่เล่ม5 มาอ่าน
มีแววว่าจะซื้อเล่ม 7 นะนี่
เพราะว่าเวลาคุณย่าจะซื้อใช่มั๊ยล่ะ ก็จะเอาอันเก่ามารื้อฟื้น
พูดถึงเรื่องนี้ ไอ้เพื่อนมันอึ้งกันใหญ่
คือคุณย่าอะ จะ70  อยู่แล้วไง แต่ยังอ่านแฮร์รี่ได้อยู่  ไรงี๊
อ่านะ แล้วก็มาพยายามต่อปริ้นเตอร์ต่อ
ลองลงโปรแกรมในคอมใหญ่มันได้ไง
แต่ในโน๊ตบุ๊คทำไม่ได้
ไอ้ห่วย  เด๋วเอาให้คุณแม่ซะเลยนี่

จะว่าไปนะ ตอนนี้ก็เริ่มปวดๆขึ้นมาอีกแล้วละ...เลวร้าย
ตอนท้องว่างๆมันก็ไม่เป็นไรไง
แต่พอกินนมไปมันก็เริ่มเป็น
หิวข้าว แต่ไม่กล้ากินอะไร


เออ ใช่ ลืมโทรไปบอกให้เพื่อนเขียนใบลาให้
จะมีใครสนใจเราทำให้มั๊ยนี่  เฮ่อ...
เอาเหอะ เทอมนี้เป็นครั้งแรก
ยังมีเวลาให้ลา ให้ขาดอีกเยอะ ตรงไหนว๊ะ  8 คาบเนี่ย



+ปวดท้อง+
+อาการเลว นิสัยเลว+
+เกลียดแมวเข้าไส้+
+ส่งไปรษณียบัตรยังไงว๊ะ+
+คิดถึงอาคุงน้อง+
+ละเหี่ย+
+สงสารตัวเอง+



ปล. 
ส่งไปรษณียบัตรไม่เป็นอะ
เค้าต้องทำยังไง
ต้องไปซื้อที่ไปรษณีเหรอ
แล้วต้องติดแสตมป์มั๊ยอะ
โว๊ย เกิดมาไม่เคยส่งจดหมาย
เวน

 

เหนื่อยขอรับ
ตั้งแต่วันศุกร์ ได้ข่าวว่าตอนบ่ายกูยืนตลอดงาน
กว่าจะเสร็จก็ 5 โมง รีบกลับบ้านกลัวตกรถ
ถึงจะเหนื่อยก็ยังมีแรง หัวใจมันเรียกร้อง 55
กลับถึงบ้าน ไม่ถึง 5 นาที คุณนายโทรมาหา
บอกว่าไม่ให้เอารถไป อยากไปๆเอง
เวน หมดแรงอย่างสุดแล้วกู  ร้องไห้
เหนื่อยสัดๆ ขี้เกียจต่อรอง ร้องไห้
บอกไอ้มีน กับป้า ดีที่พวกนั้นไม่หมดแรง
ก็พากันยุซะ ไอ้นุ่มมันก็พวกยุขึ้น
เอาสิฮะ ก็ไป จองตั๋วเข้ากรุง
ไปถึงตี 5 กว่าๆ เริ่มสว่าง
ต่อรถตู้ไปลาดพร้าว อาบน้ำ
สีโมงไปสยาม เดินๆๆๆๆๆ เหนื่อย แต่สู้
กินคาปูชิโน่ปั่น 1 แก้ว อิ่มถึงเย็น
กูอิ่นคนเดียว คนอื่นไม่
ช่วยไม่ได้ ไม่บอกก็เลยไม่ได้พากินข้าว หิ้วท้องกันไป
ไปที่ร้าน แอบปลื้ม เห่อ เห่อ พี่เมย์ พี่เย็นอแซวใหญ่
จากนั้นก็เดินหาซื้อถุงเท้าให้ไอ้มีน ก็ได้ไป 3 คู่
แล้วก็เดินต่อ ได้เสื้ออีก 2 ตัว
ติดลบขอรับ ตังค์
อยากเดินต่อ แต่ไอ้มีนห้ามไว้
มันบอกว่า เดินอีกเด๋วก็อยากได้อีก
ไอ้เรามันก็ยิ่งพวกไม่คิดอยู่
อยากได้ กูซื้อ แค่ไม่มีตังค์เท่านั้นเอง
ว่าจะไปกินฮาจิบัง แต่อิ่ม
เลยไปนั่งรอหน้าตู้ปลา ตั้งแต่เที่ยง
จิงๆก็คือเมื่อยขานั่นเอง
ก่อนหน้าไปมาบุญครอง เดินดูโทรศัพท์
ได้ยินเสียงโอดคราญจากผู้ร่วมทางก็เลยเลิก

บรรยากาศก่อนลิงมา อย่าให้เซด เซ็ง
เป็นที่รู้กันกับทีมงาน...เหียก
ตอนที่นั่งรอรู้สึกตัวเองเป็นตัวประหลาด
ฝรั่งเดินไปเดินมานี่ แม่ง ถ่ายกันจัง
อยากเดินไปถาม ไม่เคยเห็นแฟนคลับนักร้องหรือไงค๊ะ
เสียดาย กูพูดไม่ได้

ก็นะ เจอคนรู้จักเยอะแยะไปหมด
หันไปทางไหนก็เจอแต่จีเอ็มซี
แต่ว่านะ ไม่ได้ทัก เหนื่อย เพลีย ปวดหัว และเซ็ง
เจอน้องหญิงว่าจะถ่ายรูปก็ไม่ได้ถ่าย
น้องน่ารักมากๆ ไอ้มีนก็ชมอยู่นั่น รำคาญมันก้เลยบอก
เด๋วรอให้ฉันสวยมั่งแล้วแกค่อยมาชมฉัน

บลา บลา บลา

ตอนได้คิว ได้เบอร์ 115 ไอ้มีน 116
นั่นแหละ เซ็งแฟนคลับ
ทำไมถึงได้ไม่มีระเบียบกันขนาดนี้
เข้าใจว่านานๆทีได้เจอ ก็อยากเห็น
แต่ว่ามันไม่ใช่เหตุผลอะ
ไอ้นุ่มก็นานๆทีได้เจอเหมือนกันอ่า
อึ้งว่ะ ปีนรั่ว ไม่ได้สนเลยว่ายืนค้ำหัวใคร
เบียดคนโน้น คนนี้ แถมมีพวกที่ไม่มีเบอร์เข้ามาในแถมด้วยอ่า
ดีทีพี่เบียร์จัดการไปก่อน ถ้ารออีกหน่อยนะ กูนี่แหละจะด่า
ช่างมัน บลา บลา บลา

ตอนใกล้ลิงก็จะถ่ายรูป แต่ว่าฝีมือไม่ถึงขั้น
ไม่ได้เปิดแฟลชตอแรก รูปมันก็เลยเบลอๆ
แถมแบตมันก็ยังมาหมดอีก เออ เอาเข้าไป ไม่ถ่ายก็ได้ว๊ะ
ทั้งๆที่มีโอกาสถ่ายใกล้ๆได้ตั้งเยอะ

ตอนขึ้นไปจับมือไมค์ ก็เอาแผ่นไทยให้เซ็น
แล้วก็เอาแผ่นญี่ปุ่นให้พี่กอล์ฟเซ็น
พอไมค์มันเซ็นแผ่นแรกเสร็จ ก็เลยเอาแผ่นญี่ปุ่นให้เซ็น
พี่กอล์ฟก็เลยไม่ได้เซ็น เอาแผ่นไทยให้แทน
แล้วไมค์มันก็กำลังจะเซ็น นึกได้ว่าลืมจับมือ
ก็เลยกระชากแผ่นออก
"ไม่ๆ จับมือๆๆๆ"
จำได้เลย ไมค์มันก็ยิ้มๆ งง เห่อ เห่อ จะเอาไงแน่
ก็จับมือไมค์ไป ช่างนิ่ม
(ป่าวหรอก จิงๆไม่ค่อยได้ใส่ใจกันสัมผัสที่มือเท่าไหร่
มัวแต่หลงกับร้อยยิ้มมันอยู่ จ้องตาอย่างร้ายกาจ)
แล้วก็ไปถึงพี่กอล์ฟ เฮียแกก็เซ็นแผ่นแรกให้แระ
จะเอาแผ่น 2 ให้เซ็น ไม่ยอมเซ็นให้
พี่กอล์ฟก็ยื่นมือมาแทน อีนี่ก็..อ่านะ ลืมจับมือพี่กอล์ฟ
นี่ถ้าไม่ยื่นมือมานะ ก็จะลืมไปเลย 55
ตอนจับมือพี่กอล์ฟ ก็มั่วแต่จ้องหน้าพี่กอล์ฟ
(แต่ก็รู้แหละนะว่ามืออาเฮียนุ่มมาก)
คือ อึ้งนิดหน่อย วันนี้เฮีย บ่ เจิดจ้า
ปกติจะเจิดจ้ามาก แต่วันนั้นไมค์เจิดจ้ากว่า
คือ ผมสีทองๆเขียวๆ แล้วก็แทนๆ
สงสัยเปลี่ยนลุค
คือ นะฮะ เกือบถามไปแล้วว่าพี่กอล์ฟทำไมโบ๊ะเยอะจัง
แต่ว่าไอ้มีนมันมาแล้วไง ก็เลยออกมา
รับโปสเตอร์ไป แล้วก็ออกมาถ่ายรูปข้างนอก
ครั้งนี้เปิดแฟลช แต่ไกล
ที่มันไกลเนี่ยก็คือ โดนขัง
งึ่มๆ ก็คือ เข้าไปยืนพิงราวเหล็กอะ
แล้วใครก้ไม่รู้เอาเหล็กมากั้น
ประมาณว่าได้ยืนถ่ายรูปในพื้นที่ครึ่งตารางเมตร
จะไปจับรอบ2ก็ไม่ได้ ออกไปไม่ได้
ก่อนกลับ ก็เลยขอพี่เค้าเข้าไปข้างใน
กว่าจะเข้าไปได้..แบตหมดอีก
ห่า ถ่ายได้จึ๋ยนึง เลิก
ไม่ถ่าย ยืนจ้องหน้าไมค์
เห่อ เห่อ  นะฮะไม่ค่อยลำเอียงเลย
แบบ รูปที่ถ่ายมาก็ได้แต่ไมค์อะ พี่กอล์ฟแทบไม่มี
ก็พี่กอล์ฟเตี้ยอะ แล้วจุดที่ยืนถ่ายมันก็มีอีพี่สตาฟ
ยืนแจกโปสเตอร์บังอยู่พอดี
วันนั้นก็เกลียดพี่คนนั้นมาก
แล้วก็อะไรต่อไป  จำไม่ได้
ก็กลับบ้าน
ก่อนกลับก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือก่อน เพระหิว
ตอนแรกจะกินตำนัว คนเยอะจัด ไม่ไหว
จากนั้นก็กลับบ้านนอน



วันต่อมาได้ข่าวว่าลิงไม่เข้าตึก เลยไปอยุธยา
ไหวพระ2 วัด แต่จุดประสงค์หลักเลยเนี่ย
ไปกินกุ้งที่ตลาดกลางนะฮะ
กินกุ้งเผาไป 1 ตัว ขี้เกียจแกะ
แล้วก็กุ้งชึบแป้งทอดอีกเกือบจาน
อร่อยๆ
วันต่อมา ว่าจะไปเดินเดอะมอลล์ บางกะปิ
กะว่าบ่ายๆจะเข้าตึก
ฝนตก เซ็ง ไม่ไปแม่งแล้ว กลับบ้าน
ซื้อตั๋วกลับบ้านตอนเช้านั่นแหละ
คนอื่นเค้าก็ไม่อะไร กลับก็กลับ
แล้วพอขึ้นรถมาถึงสระบุรี แม่ง กูไม่น่ากลับเลย
เกิดอยากไปเจอไมค์กะทันหัน
นึกได้ว่ายังไม่ได้ถ่ายรูปคู่เลย
ซีดี ญี่ปุ่นก็ยังไม่ได้เซน
แถมยังไม่ได้บ๊าย บาย ไมค์เลย ปกติทำตลอด
ก็นะ นั่งด่าตัวเองมาตลอดทาง
สมน้ำหน้า ไม่คิดก่อน
แถมยังโทษคนอื่นอีก ไม่ยอมห้าม
นี่ถ้ายุๆหน่อยก็อยู่ต่อแระ
ป้าพิศมีการ ป้าก็พยายามบอกแล้ว
แต่ป้าพูดไม่ได้ เด๋วป้าโดนคุณนายด่า
เห่อ เห่อ สรุปก็ชวดกันไป
งานนี้ก็ไม่ได้ไปตึกอีกแระ

อ่านะ อีกนานกว่าจะได้เจอ
อย่างน้อยก็ต้องหลังสอบ
อีก 2-3 เดือน
จะทนได้มั๊ยฉัน


สู้ๆไอ้นุ่ม
เหนื่อยแน่มึง ต่อไป แต่สู้ขอรับ
ไมค์ยิ้มน่ารัก

ตลกไมค์ จิงๆตลอกตัวเอง
เปิ่นได้ตลอด
จะมีซักครั้งมั๊ยไปเจอไมค์แบบเปอร์เฟคเนี่ย
คือถ้าใครเห็นหน้ามันตอนนั้นนะ
ไม่รักให้เตะเลย
55+

ทุกเช้าก่อนเข้าแถว
เพื่อนจะเดินมาถาม "ไอ้นุ่มวันนี้เป็นอะไร"
"เซ็ง"
จนหลังๆเพื่อนมันเลิกถามแล้ว เปลี่ยนเป็น
"วันนี้ก็เซ็งอีกแล้ว"
คือแทนที่มันจะถามมันก็บอกเราแทนแล้ว
คือ ไอ้นุ่ม เซ็งได้ทุกวัน
ไม่ได้อยากจะเซ็งแต่มันมีเรื่องให้เซ็งได้ทุกวัน
ทั้งเรื่องในเนต ที่บ้าน แล้วก็เพื่อน
เฮ่อ..
เรียกได้ว่า ช่วงนี้เป็นช่วงตกต่ำของอารมณ์
เค้าเรียกว่าช่วงขาลง
จิงๆก็ไม่ใช่แค่อารมณ์อย่างเดียว แต่เกือบทุกเรื่อง
เงินเอย เพื่อนเอย การเรียนเอย แม่ง ตกต่ำจริงๆเลย
อ่า...ดาวฮาร์ท


จริงๆก็โทษใครไม่ได้แหละ
ต้องโทษดำเกิง..ลิขิตชีวิตห่วยๆนี้มา
เหียกได้ใจเลยจริงๆ
เกลียดดำเกิง โดนดำเกิงเกลียดด้วย
.......



นะ โอ้ลั่นล้าได้วันนึง
เห่อ เห่อ ตลกดี ทีแท้ก็แค่เพ้อเจ้อไป
วันนี้ตอนบ่ายเอาแต่คิดวนเวียนในหัว
ว่าจริงๆแล้วเรามันก็เพ้อเจ้อไป
หลอกตัวเอง
พอมาเจอจริงๆ มันก็เลยเอ๋อไป
ไอ้เพื่อนไม่รู้มันสังเกตป่าว
กูไม่คุยกับใครเลย
ยกเว้นไอ้แจง
เพราะดูเหมือนมันจะเป็นคนเดียวที่สังเกต
ตอนนี้ ยังฟันธงไม่ได้หรอก
ฉะนั้น ก็ยังไม่สามารถแซดได้เต็มที่
คือถ้าแค่ตัวเองก็จะไม่เท่าไหร่
แต่นี้ ถ้าไม่ไป มันก็ส่งผลถึงเจ้กด้วยนะสิ
ตลกดีไอ้นุ่มเอ๊ย
รับปากซะดิบดีว่าจะไป
แต่ก็ผิดนัดตลอด...


เฮ่อ....ช่วงนี้แซด
อัพไม่เป็นเรื่อง
ใครเข้าใจ เท่ากับ  เก่ง






ปล.
อยากตัดใจนะ แต่พอนึกถึงสิ่งที่จะได้เจอถ้าไป
มันก้ทำให้ไม่อยากตัดใจ แวก็ยังคาอยู่อย่างนี้